Parocja perska - rodzina oczarowate

Gatunki parocji: jeden gatunek Parocja perska jest spotykany w Polsce głównie w ogrodach dendrologicznych.


Parocja perska, parrocja perska, żelazne drzewo (Parrotia persica)

Parocja perskaParocja perskaParocja perskaParocja perska
Parocja perska gałązki
Parocja perska gałązka
Parocja perska liść
Parocja perska liść jesienny


Parocja perska

Parocja perska

Parocja perska kora

Parocja perska kora

Cechy: Parocja perska to małe drzewo do 8 metrów wysokości lub krzew o wielu pniach do kilku metrów wysokości. Korona najczęściej rozłożysta. Kora odchodzi nieregularnymi płatami ukazując odcienie brązu i koloru żółtego, przypominając korę platana. Liście podobne do bukowych acz barwy znacznie żywszej zieleni i z bardziej wyrazistymi nerwami. Na jesieni wspaniale przebarwiają się w odcienie czerwieni, żółci i pomarańczy. Kwiaty czerwone bez płatków korony. Pojawiają się już pod koniec zimy na nagich gałązkach. 

Rozmaitości: Bardzo powolny wzrost - zaliczana do grupy żelaznych drzew, To drzewa o najtwardszym drewnie i bardzo trudnym do obróbki. Dzięki temu drzewa te są odporne na ataki wszelkich mikroorganizmów, pleśni, gnicie czy inne uszkodzenia. Generalnie preferuje gleby urodzajne. Wysoka tolerancja na wapno. Odporna na przycinanie - daje się formułować wedle upodobań np. w celu odkrycia pnia lub kształtowania rozłożystej korony. Nazwa drzewa pochodzi od nazwiska niemieckiego przyrodnika i podróżnika F.W. Parrota. Odporna na nasze mrozy.

Lokalizacja zdjęć: Arboretum w Powsinie.

Pochodzenie: Persja, Iran.


- Drzewa Polski - Atlas drzew -